اول صبحی پشت میزم تو اداره نشسته ام .  بعد از مدتها سری زدم به وبلاگ های دوستان . از این که هستند و  می نویسند،خوشحالم . مخصوصا برای رضیه عزیز که وقت می گذارد و دست مریزاد دارد نوشته هایش.

آنقدر در گیرم ....، آن قدر در گیرم در کار و اداره و حرف ها و دستورات و... که عقب افتاده ام از قافله و    تلو تلو خوران ،گه گاهی!  و.... گاه افتان و خیزان !  جان می کنم و قدمی یا چند قدمی پیش می روم  و دستی به سر و روی  عشق  می کشم !!

صدای رییس می آید !  بس است . باید بروم تا  آن  گم شود در لابه لای روزمرگی ها و دلتنگی ها و دویدن های زندگی  .

تا بعد ....